الف)دستورزبان 8 نمره

 1-نهاد جداوپيوسته رادراين عبارت مشخص كنيد.               

     «مولاناوپدرش درنيشابوربه ديدار عطاررفتند»

2-دراين عبارت «سامان به نرگس هاي زيباي باغچه آب داد»

الف)يك اسم مشتق ………….ويك اسم خاص………….بيابيد. 

ب)هسته‌ي گروه اسمي مشخص شده رابيابيدو بنويسيد كه چند وابسته دارد.

             هسته………………          تعداد وابسته……………….

3-نوع افعال روبه رو رابنويسيد.         الف)ديده باشم……………….        ب)ببينند…………….

4-با توجه به عبارت «ستاره درآسمان ظلماني شب مي درخشيد »به سؤالات پاسخ دهيد.

الف)فعل جمله را به صورت ماضي بعيد درآوريد.

ب)بن مضارع اين فعل رابنويسيد.

پ)واژه‌ي «ستاره»عام است يا خاص؟ 

5- جملات زير راازنظر تعداد اجزا مشخص كنيد.(چندجزيي وچه نوعي)

  الف)مردم ايران به افتخارات باستاني خود مي نازند.                            ب) علي روي تخت خوابيده است.              

6-با توجه به عبارت«چشمان رهگذربه رنگ آبي آسماني بود ونگاه گيرايش تا عمق وجود رامي‌كاويد.»

الف)نوع صفات مشخص شده را بنويسيد.   الف)…………..      ب)……………..   

ب)يك حرف ربط همپايه ساز بيابيد.

پ)ضمير رادرعبارت فوق نشان دهيد.

7-واژه‌ي كتاب رابه عنوان اسم جنس دريك جمله به كاربريد.          …………………………….

8-اسم هاي زير راازنظرساختمان(ساده، مركب ومشتق)مشخص كنيد.

        الف)گلاب ……………           ب)شمشاد……………           پ)گفتار…………….. 

9-در عبارت « پروردگارا، بارانِ رحمتت را بـر من ببار»چهارنقش نما ،مشخص كنيد.

10 –درعبارت روبه‌روقيد ها رامشخص كنيد.           «آن روزحرفهايش كاملاً به دل مي نشست او به آرامي سخن مي كفت»

11-دركدام جمله ضمير به كاررفته است؟    الف) كدام دربزنم ؟                ب) چه مي توانم بگويم ؟

   ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ب)نگارش 5 نمره

1-زبان ادبي چه تفاوتي بازبان علمي دارد؟

2-اين عبارت رانشانه گذاري كنيد.       صاحب نظران آموزشي مي گويند  شرط درست نوشتن، درست فهميدن است

3-جمله‌ي زيرراكوتاه تركنيد به طوري كه مفهوم اصلي آن حفظ شود.

4-نامه اي كه به مناسبت موفقيت درامتحانات براي كسي مي نويسيم جزوكدام يك ازانواع نامه است؟

    1-برعليه                2- به ناچار                  3-گاهاً                     4-بر له 

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست؟

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد؟

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی

حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد؟

       گنج نظامی که طلسم افکن است  

                                        سینه ی صافی و دل روشن است

                                                        (مخزن الاسرارنظامی بیت۲۱۷۲)

داد درویشی از سر تمهید

سر قلیان خویش را به مرید

گفت :کز دوزخ ای نکو کردار

قدری آتش به روی آن بگذار

بگرفت و ببرد و باز آورد

عِقد گوهر ز دُرج راز آورد

گفت که در دوزخ هر چه گردیدم

درکات جحیم را دیدم

آتش و هیزم و ذغال نبود!

اخگری بهر اشتعال نبود

هیچ کس آتشی نمی افروخت

زآتش خویش هر کسی می سوخت!

                            شعر ازمحمد حسین اصفهانی متخلص به صغیراصفهانی

(۱۲۷۴ش ـ ۱۳۴۹ش )به تصوف گرایش داشت ودر سلک سلسله ی نعمت 

 اللهی در آمد.از شعرای خوش قریحه ومشهور اصفهان بود وبیشتر اشعارش

 در رثا ومدح اهل بیت وائمه ی اطهار است.

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

اي بس غم و شادي که پس پرده نهان است

گر مرد رهي غم مخور از دوري و ديري

  داني که رسيدن هنر گام زمان است

تو رهرو ديرينه ی سرمنزل عشقي

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبي که بر آسود زمينش بخورد زود

دريا شود آن رود که پيوسته روان است

از روي تو دل کندنم آموخت زمانه

اين ديده از ان روست که خونابه فشان است

دردا و دريغا که در اين بازي خونين

بازيچه ی  ايام دل آدميان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت

اين دشت که پامال سواران خزان است

روزي که بجنبد نفس باد بهاري

بيني که گل و سبزه کران تا به کران است

اي کوه تو فرياد من امروز شنيدي

دردي است در اين سينه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند

 يارب چقدر فاصله دست و زبان است

خون مي رود از ديده در اين کنج صبوري

اين صبر که من مي کنم افشردن جان است

از راه مرو سايه که آن گوهر مقصود

گنجي است که اندر قدم راهروان است 

شعری از هوشنگ ابتهاج:

چنداین شب وخاموشی؟ وقتست که برخیزم

وین آتش خندان رابا صبح برانگیزم

گر سوختنم با ید ، ا فروختنم با ید

ای عشق بزن در من ،  کز شعله ، نپرهیزم

صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد

تا خود به کجا آخر ، با خاک درآمیزم

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان

صد زلزله برخیزد ، آ نگا ه که برخیزم

برخیزم و بگشا یم بند از دل پرآتش

وین سیل گدازان را ، از سینه فرو ریزم

چون گریه گلو گیرد از ابر فرو ریزم

چون خشم رخ افروزد در صاعقه آویزم

ای سایه سحر خیزان دلواپس خورشیدند

زندان شب یلدا، بگشایم و بگریزم

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی

 

گرفت و بستری شد. نامزد وی به عیادتش رفت

 

 و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید.

 

بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند.

 

مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد

 

        چشم مینالید. موعد عروسی فرا رسید.

 

زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود

 

و شوهر هم که کور شده بود. مردم میگفتند :

 

چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا

 

باشد. 20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت،

 

مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود.

 

همه تعجب کردند. مرد گفت:

 

 "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم".

 

برگرفته از وبلاگ کویر ام اس

ما گدایان خیل سلطانیم                                                    

            شهربند هوای جانانیم

بنده را نام خویشتن نبود                                             

       هر چه ما را لقب دهند آنیم

گر برانند و گر ببخشایند                                              

          ره به جای دگر نمی​دانیم

چون دلارام می​زند شمشیر                                     

           سر ببازیم و رخ نگردانیم

دوستان در هوای صحبت یار                               

         زر فشانند و ما سر افشانیم

هر گلی نو که در جهان آید                                          

       ما به عشقش هزاردستانیم

تنگ چشمان نظر به میوه کنند                                          

          ما    تماشا  کنان   بستانیم

تو به سیمای شخص می​ نگری                                      

          ما در آثار صنع حیرانیم

هر چه گفتیم جز حکایت دوست                                   

     در همه عمر از آن پشیمانیم

سعدیا بی وجود صحبت یار                                           

           همه  عالم به هیچ نستانیم

ترک جان عزیز بتوان گفت                                          

             ترک یار عزیز نتوانیم

آتش عشق تو در جان خوشتر است

جان ز عشقت آتش‌افشان خوشتر است

هر که خورد از جام عشقت قطره‌ای

تا قیامت مست و حیران خوشتر است

تا تو پیدا آمدی پنهان شدم

زانکه با معشوق پنهان خوشتر است

درد عشق تو که جان می‌سوزدم

گر همه زهر است از جان خوشتر است

درد بر من ریز و درمانم مکن

زانکه درد تو ز درمان خوشتر است

می‌نسازی تا نمی‌سوزی مرا

سوختن در عشق تو زان خوشتر است

چون وصالت هیچکس را روی نیست

روی در دیوار هجران خوشتر است

خشک سال وصل تو بینم مدام

لاجرم در دیده طوفان خوشتر است

همچو شمعی در فراقت هر شبی

تا سحر عطار گریان خوشتر است

بیست وپنجم فروردین

روز بزرگداشت عطار نیشابوری گرامی باد